
بازداشت معصومه ضیاء در فرودگاه تهران

اما از سوى ديگر «سیدعلی خرم»، سفیر اسبق ایران در دفتر مقر اروپایی سازمان ملل امروز در روزنامه «شرق» نوشت: «عملکرد روسیه در سوریه و همکاری آن با ترکیه و ندیده گرفتن ایران برای صدمین بار نشان داد روسیه هیچ وقت ایران را جدی نمیگیرد.»
دکتر نعمت احمدی استاد با سابقه حقوق در دانشگاه تهران نيز در همين روزنامه گفته که تنها «پوتین و اردوغان در دو سوی میز قمار سوریه به بازی برد-برد خود رسیدند.»
وی با اشاره به اینکه «ترکیه از جنگ سوریه، بار خود را بست و همچنان دارد میبندد»، از مقامات کشورش انتقاد کرد و پرسیده است: «اما ایران کجاست؟ مدافعان حرم جان پاک خود را دادند که میز مذاکره از تیم ایران خالی باشد؟»
احمدى بار دیگر در مورد نقش ترکیه و روسيه در تحولات اخیر سوریه گفته است: «در این مدت مسکو و آنکارا ضامن حسن اجرای این آتشبس خواهند بود، ایران و تلاشهایی که در این سالها در سوریه صورت گرفت، در کجای این مدار شکننده قرار دارد؟ بشار اسد در کجای آن است؟»
از سخنان «حسن لاسجردی» کارشناس مسائل بین الملل و از طیف محافظه کاران در سایت خبرآنلاین نزدیک به على لاريجانى نیز بر میآید که رژیم اسد و بالتبع ایران، از آنجایی که دمشق در شش سال گذشته همواره تابع تهران بوده است از همکاری ترکیه و روسیه در حل بحران سوریه خشنود نیستند. وی طی مقالهای در مورد دلیل سفر ولید معلم وزیر خارجه و علی مملوک رئیس دفتر امنیت ملی سوریه به تهران نوشته است: «مقامات دمشق دریافتند که ایران و روسیه علاقمند به نقشآفرینی موثر و سازنده ترکیه در تحولات سوریه بوده، و لیکن مشی آنکارا را بر مدار سیاستهای گذشته نمیپذیرند.»
سایت عصر ایران به مدیریت اصغر محمدی از طرفداران دولت روحانی هم طی گزارشی به نقل از خبرگزاری فرانسه نوشته است: «آغاز آتشبس در سوریه/ روسیه و ترکیه ضامن آتشبس». میتوان گفت این سایت نیز بر نقش دوگانه آنکارا و مسکو در این زمینه اذعان داشته است، زیرا برخلاف روال معمول دیگر رسانههای ایران، در پایان خبر به ارائه موضع شخصی نپرداخته و اصل قضیه را انکار نکرده است.
علی شریعتی، زندانی سیاسی، در آستانه شصت و هفتمین روز از اعتصاب غذا، دچار خونریزی روده گشته و در وضعیت وخیمی قرار دارد.
به گزارش تارنگار حقوق بشر در ایران، علی شریعتی، زندانی سیاسی بند هشت اوین که از دهم آبان ماه در اعتصاب غذا به سر میبرد، در آستانه شصت و هفتمین روز از اعتصاب غذا، با خونریزی روده مواجه بوده است.
از سویی دیگر، خانواده علی شریعتی در پیامی خبر دادهاند با توجه به وضعیت وخیم وی اگر با تقاضای مرخصی استعلاجی شریعتی تا زمان رسیدگی مجدد و دادرسی عادلانه از طریق مجاریِ قانونیِ پیشبینیشده به پروندهاش موافقت شود، وی به این اعتصاب غذا پایان خواهد داد.
علی شریعتی از دهم آبان و پس از بازداشت دست به اعتصاب غذا زده است. این زندانی سیاسی هنگام بازداشت گفته بود به دلیل اینکه بابت اعتراض به «اسیدپاشی» به زندان محکوم شده، دست به اعتصاب غذا خواهد زد و تا زمانی که از این «حکم غیرعادلانه و غیرقانونی» تبرئه نشود، دست از اعتصاب برنمیدارد.
اعتصاب غذای طولانیمدت باعث «درد کلیه، تنگی نفس، بیحالی و ضعف عمومی و افزایش غلظت خون» علی شریعتی شده است.
علی شریعتی به اتهام اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی از طریق شرکت در تجمع ۳۰ مهرماه ۱۳۹۳ علیه اسیدپاشی مقابل مجلس شورای اسلامی به پنج سال حبس محکوم شد. درخواست تجدیدنظر به این حکم نیز در شعبه ۳۳ دادگاه انقلاب رد و مجدداً حکم پنج سال حبس تأیید شد. آقای شریعتی در ۲۹ بهمن ماه ۱۳۹۳ بازداشت شد و در تاریخ ۲۷ اردیبهشتماه ۱۳۹۵ به مرخصی آمد اما در روز ۱۰ آبان سال جاری (۱۳۹۵) دوباره بازداشت و به زندان اوین منتقل شد.
محمد صابر ملک رئیسی زندانی سیاسی بلوچ پس از تداوم اذیت و آزار از سوی مسئولان زندان اردبیل دست به اعتصاب غذا زد.
به گزارش کمپین فعالین بلوچ این زندانی سیاسی از روز جمعه ۱۰/دی تا کنون در اعتصاب غذاست.
این زندانی در شکایت نامه ای که یک نسخه از آن به کمپین فعالین بلوچ رسیده بود خطاب به حسن روحانی از شدت آزار و اذیت ها علیه خود در زندان اردبیل نوشته است.
این زندانی که از بیماری نیز رنج می برد در بخشی از نامه خود نوشته که بخاطر نامه هایی که نوشته “مورد بازخواست و گرفتار عواقب تهاجمی مسئولین” شده است، و از همین رو به وی اجازه مداوای بیماری و “تهیه مدارک لازم از پزشکی قانونی برای صحت بیماری” اش داده نشده است.
این زندانی سیاسی که در زمان بازداشت کمتر از ۱۷ سال سن داشته است نوشته: “روز چهارشنبه ۸/دی ساعت ۸ صبج با پابند و دست بند میله ای که بدین منظور به دیوار وصل شده بیرون از آسایشگاه و حیاط زندان می باشد بسته شدم و در این هوای سرد زمستانی اردبیل و زمین پوشیده از برف تا ۱۰ شب هنگام خاموشی زندان به قرنطینه منتقل شده ام”
وی می افزاید: “در این حالت به من اجازه نماز هم ندادند” و حتی “دمپایی هایم را از پایم کشیدند و در حالی بودم که از سوز سرما بارها از پروردگارم تقاضای مرگ کرده ام، وقتی به قرنطینه منتقل شدم تا صبح از بدن درد و سردرد خواب به چشمانم نیامد”
این زندانی سیاسی نوشت: “از این رو و به ناچار و اجبار برای بهتر شدن وضعیتم دست به اعتصاب غذا زده ام و خواستار برخورد قانونی شدم”
این زندانی سیاسی نوجوان که دیگر نوجوان نیست بارها از بدرفتاری های مسئولان زندان نسبت به خود نوشته است. اما به نظر می رسد که این موضوع شدت گرفته است.
این زندانی در حالی به هفتمین روز اعتصاب غذای خود رسیده که کمتر کسی از وضعیت وی مطلع است.
کمپین فعالین بلوچ با استفاده از از فرصت انتشار نامه این زندانی از کلیه نهادهای حقوقی، فعالان، و مردم ایران و جهان می خواهد جهت حمایت از این زندانی سیاسی دور از مرکز کشور که فشارهای مضاعفی را در زندان تحمل می کند، بی دریغ حمایت کنند.